Persoonlijke brief aan mijn bijna eenjarige dochter

Vandaag een persoonlijke brief aan mijn bijna eenjarige dochter.

Trots op jou, op mij

Afgepeigerd van een loodzware weeënstorm, moe, voldaan, vol adrenaline maar trots, zo trots was ik op ons. Op mijzelf dat ik zo’n verdomd zware prestatie heb geleverd. Met het allerbeste resultaat. Zo trots op jou. Een verschrikkelijk lief, zacht, mooi maar vooral bijzonder wezentje. De supersnelle eerste bezoekjes aan ons ziekenhuisbed beleefde ik in een roes, een roze getinte blur. Iedereen was weg. Ook jouw papa pakte even zijn rust, ietsje verderop in ons eigen huis.

Onze eerste momenten

Jij lag op ooghoogte in een doorzichtig bakje en ik in een wit, smoezelig ziekenhuisbed. Jij keek naar mij en ik keek terug. We staarden zo een tijdje. En in gedachte leerden we elkaar beter kennen. Het leek een droom waarin ik bijna niet de regie durfde te pakken. Maar ik hád de regie. Er was niemand op onze kamer en ik dacht ik doe het gewoon. Licht kreunend van die kuthechtingen kwam ik overeind, strekte mijn armen naar je toe en deed het. Ik pakte jou vast, legde je op mijn buik. Ik deed het gewoon, want het kon. Want ik ben jouw moeder en jij bent mijn dochter.

Het besef. Ik ben moeder

En na die eerste dagen van weinig slaap en veel onzekerheid kwam het besef, bewezen door die denderende trein, vol ups en downs, relaxen en stressen, intense geluk en pure wanhoop. Ik ben mama en ik zorg voor jou. Onvoorwaardelijk. Ik zal er altijd voor je zijn. Ik moest weer werken en reed die dagen met vlinders in mijn buik naar huis, want daar was jij. Wilde niks missen van alles van jou. oh, je eerste lach, je eerste traan, elke beweging, elke blik.

Lees ook: “brief naar mezelf over 10 jaar”

Je groeit

Je kon meer dan liggen, zitten, draaide rond, wilde niet kruipen, wel op je kont, rolde om, trappelde in de lucht, op de grond, at je tenen, dronk aan de borst, proefde een prakje, je at, en je vrat, ook wat aarde, en gras, kreeg tandjes, en kwijlde, lachte weer meer, en schaterde, begreep meer, speelde bewuster, werd bewuster, herkende je dierbaren. Lieve gilletjes, geluidjes, huilen, en krijsend, weet wat je wilt. Vanuit de kinderwagen, in de maxi-cosi, naar de buggy, en de buggy andersom, loslaten, met je gezicht van mij af, jij ontdekte, de wereld, en groeide, uit maatje 44, groter en wijzer, je bent mijn maatje, mijn kleine juffie want je kijkt zo wijs. Je stond en je viel, ik troostte, je wilde opnieuw. En in die diepblauwe ogen zie ik je vader, en in zijn ogen zie ik zijn trots. Ons complete gezin.

Mijn lieve meisje, veel liefs van je moeder.

loveyou

Post Author: Lori

4 reacties op “Persoonlijke brief aan mijn bijna eenjarige dochter

    mamawatdoejenou.nl

    (12 mei, 2014 - 1:42 PM)

    Mooi geschreven. Vooral het feit dat jij de regie nam om je dochter in je armen te pakken. En nu is ze alweer 1. De clichés zijn waar: de tijd vliegt….
    …mamawatdoejenou.nl schreef als laatst…Mama’s moederdag DIYMy Profile

    Petra

    (10 mei, 2014 - 8:58 AM)

    Wat enorm lief geschreven, tranen in mijn ogen.
    Mijn dochter ben je, mijn alles, ik hou van je !

    Nicole

    (10 mei, 2014 - 7:02 AM)

    Bijzonder stukje…
    …Nicole schreef als laatst…Jubileum: Say Yes to the DressMy Profile

    Petra

    (9 mei, 2014 - 8:50 AM)

    Mooi!!!!
    …Petra schreef als laatst…3 maanden oudMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.