Een jaar na de burn out Mama's Jungle

Een jaar na de burn out, hoe gaat het nu met me?

De meeste lezers weten wel dat ik een pittig burn out heb meegemaakt. Het voelt als een lifetime geleden, maar pas vorig jaar rond deze tijd, was mijn burn out voorbij, min of meer. Hoe is het gegaan dit afgelopen jaar na de burn out met mij en ons gezin?

Lees over het begin van mijn burn out; waar zijn mijn rainbows and unicorns?

Een jaar na de burn out

Het is bizar hoe je leven kan veranderen in een jaar na de burn out. Lees over opbouwen op werk na een burn out, het opnieuw afscheid nemen, de reis die ik letterlijk en figuurlijk heb gemaakt en mijn terugkomst.

Opklimmen het uit dal, opbouwen op werk

Nadat ik bijna 8 maanden thuis heb gezeten, ging ik vorig jaar opbouwen op mijn werk. Mijn baan als huidtherapeut, mocht ik uitbreiden als manager (maar toen begon de burn out dus). En nu mag ik langzaam opbouwen met schrijfwerkzaamheden. Ik weet dat ik in alle drie de dingen heel veel plezier heb gehad. Toch voel ik ook dat het moment om afscheid te nemen moet komen. In de privésfeer hebben wij inmiddels besloten om ons huis te verkopen en te gaan reizen. Als enige doel heb ik voor mezelf gesteld, dat ik pas weg wil gaan, nadat ik een stuk heb opgebouwd en me weer wat zekerder voel op straat enzo.

Wéér weg op werk, de reis en schuldgevoelens

Na 8 weken opbouwen (en inmiddels ons huis definitief verkocht, waardoor we ook zeker reisbudget hadden), voel ik me té schuldig op werk. Ik krijg alle tijd en liefde om op te bouwen, ik kom weer terug in een enorm warm bad, maar het voelt zo dubbel, omdat ik ze over een korte tijd wéér ga verlaten. Tijdens het opbouwen heb ik goede dagen. Maar leer ik ook mijn gevoel volgen door vroegtijdig te vertrekken op slechte dagen. Dit is voor mij een enorm goed proces, wat ik alleen maar kan leren en ervaren in zo’n opbouwtraject.

Maar toch. Het werkplezier, mijn drive en motivatie zijn helemaal weg. Zal ik doorzetten en het ‘”af” maken? Iets wat ik voorheen altijd zag als een soort morele verplichting aan mezelf en anderen? Of kies ik voor mezelf en mijn gevoel: open zijn en eerlijk vertellen dat ik niet meer wil? Het antwoord kun jij misschien makkelijk geven en wist ik van binnen ook. Nu nog doen. Na een gesprekje over de financiële kant van deze beslissing met manlief, zit ik zenuwachtig en huilend in de auto op weg naar werk. Met een eindeloze tranenstroom en een tikje gênant harde snikken, zit ik aan het bureautje bij mijn baas. Zijn reactie op en top begripvol en liefdevol. Ik kan per direct stoppen.

Ruimte en een bijzonder vooruitzicht

En toen was er ruimte. Geen druk qua opbouwen, werk of bedrijfsarts. Er zijn geen externe verwachtingen van me. Ik voel een volledige ruimte. En negatieve gevoelens over verwachtingen, die komen dan dus alleen uit mezelf. Ook dit proces heeft me zo geholpen, om dingen een plekje te geven. Ik kan “oefenen” en sterker worden qua de kinderen naar school/ kdv brengen, boodschappen doen en weer afspreken met vriendinnen. In de tussentijd kunnen we op ons gemak de reis voorbereiden, zoals een camper uitzoeken en regelzaken uitvogelen. Manlief is inmiddels ook gestopt met werken, ook hij had een flinke klap gehad en strikt besluiten we: het is nu tijd voor ons. Dan maar alvast “snoepen” van ons reisbudget. We nemen afscheid van het huis en verhuizen naar mijn schoonouders.

De laatste weken in Nederland en “egoïstisch” zijn

De laatste weken focussen we ons vooral op onszelf. Heel dubbel omdat ik weet dat vrienden en familie zich verheugen om ons weer vaker te zien, nu het weer “goed” gaat. Toch kiezen we weer voor onszelf. Gevoelsmatig begin ik het een beetje egoïstisch te vinden, zoveel met jezelf bezig. Part of the process? Voor ons gezinsleven is het in ieder geval goed. Om niet uit elkaar te vallen na een extreme tijd.

Een gekke kerst en we vertrekken nog vóór oud en nieuw

Na een beetje gekke kerst (geen gezellige versieringen of boom zelf doen of in ons huis zijn, geen cadeaus kopen met kerst) staat de camper voor de deur en zijn alle dingetjes geregeld. “Het is tijd om te gaan, denk ik”, zeggen we tegen elkaar. Het afscheid is raar, moeilijk en emotioneel. Nu staan we er alleen voor. Tegelijkertijd voelen we ons krachtiger dan ooit. Wat een stap!

De reis voor onbepaalde tijd duurt 8 maanden

De reis is geweldig! Ik moet oppassen dat ik er niet eindeloos over uitweid, dus houd ik het specifiek bij de burn out. Op Camper Family lees je onze leuke camper reisverslagen al 😉. Mijn mooiste persoonlijke geleerde ervaringen hebben in ieder geval betrekking op zelfvertrouwen en de dingen oké vinden zoals ze zijn. Ik leer luisteren naar mijn gevoel. Mij op tijd terug trekken voor me-time. Accepteren als de dag shitty is en we niet blij zijn. Omgaan met tegenslagen. Verdriet er laten zijn. Minder eisen stellen aan mezelf als moeder. Gebeurtenissen los zien en niet op mezelf betrekken. Minder zwartwit denken. Heimwee een plekje geven, het er laten zijn. Ruzies samen oplossen in plaats van uit de weg gaan. Je moet wel 🙂

Ook leer ik gek genoeg moeder zijn en ik besef dat ik best wel veel weg was (letterlijk weg op werk en emotioneel gezien door er niet bij te zijn in gedachten, omdat ik zo druk ben in mijn hoofd). Ik leer ook dat mijn valkuilen altijd blijven, steeds dezelfde, maar dan minder diep. En, ik besef me dat er geen einde of genezing is. Het leven is een continue, blijvende verandering. Gewoon meevaren, de sleutel. En gek genoeg, i like this! Doelen doorstrepen is zo slecht nog niet 😉

En nu, een jaar na de burn out?

Nu zijn we – jawel – terug in Nederland. De reis gaat door maar dan hier. Op dit moment is het tijd om te genieten van de dingen hier om me heen. Straks een eigen woning zoeken. Sky gaat na het zelf lesgeven op een lange reis weer naar school en tja, verder geen idee. Gewoon leven hè 😉 De dingen komen zoals ze komen. Ik kijk niet te ver weg, want waarom zou ik?

Wil je meepraten over een burn out? Herken jij bepaalde gedachtegangen of wil je vertellen wat jij vooral geleerd hebt door je burn out? Schrijf me een reactie, want ik hoor graag van je 😊

Post Author: Lori

2 reacties op “Een jaar na de burn out, hoe gaat het nu met me?

    Way2serendipity

    (28 augustus, 2019 - 6:31 PM)

    Wij houden ervan hoe echt jij bent. Natuurlijk kenden we je niet voor de reis maar tijdens de reis heb ik alleen maar een echte mama gezien in een echt gezin. Alles kan zo mooi lijken maar we weten allemaal dat geen enkel persoon perfect is. Blijf jij maar mooi je fantastische zelf en laat je nooit meer ondersneeuwen door de veeleisende maatschappij. Topper!! 😘

      Lori

      (9 september, 2019 - 5:38 PM)

      Superlief Cin! Mooie woorden. Battle de veeleisende maatschappij 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.