Dreumes huil- en driftbuien

Dreumes huil- en driftbuien in huize Jungle.. en wat ik dan maar doe

Had mijn dochter ook zulke dreumes huil- en driftbuien? My god. Buddhaboy is over een paar dagen alweer 2 jaar. Nog tot kort geleden was het zo gezellig dat hij al mijn vragen met een schattige en overtuigende “ja!” beantwoordde. Nu is het neh, neejj, neehehehee en neeeeee!

Welkom bij fase: dreumesbuien

Onze huisvriend het plastic fietsje wordt met volle overtuiging van het trappetje geflikkerd. In de keuken geef ik een bekertje limo. Met de stoutheid in zijn bruine ogen (omg ik zie mezelf), kijkt hij wat ik doe als zijn handjes heel bewust.. beng! .. het bekertje loslaten. Limo all over. Lekker plakken. En stiften? Wat nou papiertje. Het tafelblad van de Ikea stoel fungeert prima als schilderspalet. En kijk mamaaa. Ik heb een tattoo op mijn armen en gezicht. Verder is klei gooien natuurlijk leuker dan kneden. En of course.. Het vol overgave op de grond werpen. Het is duidelijk. Je wilt niet 😉

Dreumes huil- en driftbuien

Beddddtijd

In mijn ooghoeken kijk ik naar de klok. Mag ‘ie al? Kreunend vragen we aan elkaar: “Doe jij ‘m?” En ’s avonds ploffen we op de bank. Pfoee wat een energie kost deze fase. Toch lachen we ook rijkelijk. Over al die gekke streken en stoute dingetjes. Hij gaat zijn eigen ding uitzoeken en dat is opgroeien 🙂 Zit ‘ie voor straf in de gang, zien we zo zijn slofjes één voor één onder de deur door geschoven worden. Hij klimt op dingen en ik zie gevaar! Maar dat trotse smoeltje, als hij daarboven zit, is goud waard. “Een sprongetje” verzuchtten we, met overgave. Je doet er niks aan. Of wel?

Is grenzen stellen de oplossing?

Als ik even niet wil spelen of in de keuken aan het koken ben, dan komen de dikke krokodillentranen. En een geluid erbij! Tjongejonge. Natuurlijk moet ik “gewoon” grenzen stellen. Nee is nee. Duidelijk voor iedereen. En je geeft direct het goede voorbeeld. Maar er zijn genoeg situaties dat dat net effe niet lukt. Of dat toegeven minder energie kost. En laat grenzen stellen nu net mijn mindere kant zijn.. Alhoewel de tegenhanger, mijn engelengeduld, juist weer in andere situaties van pas komt (-:

Dreumes huil- en driftbuien

Nee, let it be is de oplossing

Dankuwel burn out. Voor deze mooie les. Ik laat het allemaal gewoon zijn. Ik doe mijn best met grenzen stellen. En waar het niet lukt, dan is het maar zo. Dan hebben we maar wat meer gedrein in huis. Het is een fase en het mooie van een fase is, dat het ook weer voorbij gaat. Ondertussen leert buddhaboy zijn lessen des levens. En mama ook. Maar dan zonder dat demoontje op mijn schouder, die maar al te graag naar de mogelijke mislukkingen wijst.

Ook lezen: “Minder stress als moeder: leef in het hier en nu”

Ik ben zo dankbaar. Dat ik het leven voor mezelf nu niet meer zo moeilijk maak. Maar ja, toch zit ik zeker tijdens deze fase af en toe met m’n handen in het haar. Dus als jij een handige tip hebt bij dreumesbuien. Kom maar door, kom maar door! Much love, Lori 

Post Author: Lori

1 reactie op “Dreumes huil- en driftbuien in huize Jungle.. en wat ik dan maar doe

    Anita Willems

    (4 november, 2018 - 8:45 AM)

    Grenzen stellen klink best makkelijk hè 😉
    Maar in de praktijk is die grens op een of andere manier nogal vaag.
    Ik stelde met mijn kinderen ook grenzen. Maar zij gingen er overheen. Tja, waar ligt dat dan aan?
    Vaak weet je wel waar het ongeveer aan ligt, maar ja een mens heeft zo zijn tekortkomingen en daar moeten we het mee doen. Het schijnt dat als je met paarden werkt, dat je dan heel goed leert waar jij over je heen laat lopen.
    Toch heb ik ook gemerkt dat kinderen uiteindelijk heel goed weten wanneer ze écht moeten stoppen. Da’s dan weer hoopvol.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.