De anekdote van het gestolen baby eendje

Een burgerlijk wandelingetje als gezin met hond langs ons slootje. Het is mooi weer, zo’n eindvandedag-beginavondzonnetje. Een mama-eend gevolgd door één van haar piepkuikens, neemt me toch een sprint! Ze achtervolgt keihard kwakend een meisje met een schepnetje.. Wat gebeurt hier?

Man jat piepkuiken (Flashback)

Tijdens onze spontane bruiloft had mijn gekke schoonvader ook iets voor ons in petto. Een bijzondere speech – voor het geval dát we zouden gaan trouwen. Zijn onderbuik gevoel had gelijk. In de speech vertelde hij – na alle exen even genoemd te hebben – over mijn aanstaande en het piepende kuikentje in het sesamstraatkoffertje op zolder. Wat is dat gepiep nou? Bleek dus niet de rookmelder. Misschien kun je je het hele verhaal voorstellen. Iets met kleine jongetjes en katten (-eenden)kwaad?

Wat er nu toch gebeurt bij die sloot

Mijn man en ik kijken elkaar aan, moeten eigenlijk wel lachen. Maar ik vond het ook zo super zielig tafereel. Mijn moederhart houd niet van gestolen baby’tjes. Of dat nou mensen of dieren baby’s zijn. Het meiske was het hoekje om.. helaas. Opeens begon die eend weer keihard te kwaken en zagen we een kat wegrennen. Dag laatste baby. En toen ineens kwam dat meiske weer de hoek terug om, achter die kat aan: “LAAT-DIE-EEND-LOS”. Huh?! Ja, soms krijgt ook een simpel wandelingetje een rare wending.

Sja, de mensheid is hard, maar de natuur soms nog harder.

Post Author: Lori

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.