Column | Mijn Engelstalige gevoel voor richting

Eigenlijk zou ik nu vol vertrouwen en net helemaal gewend achter het stuur van onze camper moeten zitten, in het zuidelijkste puntje van Spanje. Een impulsieve gedachtegang leidde echter tot een iets grotere omweg en nu zit ik voor een pitstop achter het stuur van schoonmoeders karretje in Nederland. De gladde pook van de automatische versnellingsbak stevig in mijn rechterhand. Ready to go.

Gelukkig verschilt een automaat niet zo veel van een schakelbak. En als je in een camper kunt rijden, moet een personenauto minimaal ook lukken. Als het verkeer betreft, deel ik namelijk stellig de mening van de 95% andere bestuurders die roept dat zij véél beter kunnen rijden dan gemiddeld. Tel daar 10 jaar rijervaring in allerlei bolides bij op en ziedaar: een bevaren bestuurder waar je met een gerust hart je auto aan kunt uitlenen.

De auto van Ma start gelijk met een lekker dreunmuziekje, ik schuif de pook naar het lettertje “R” van rijden en zie in mijn achteruitkijkspiegel de zijmuur van het huis van mijn schoonouders in een rotgang dichterbij komen. In een fractie van een seconde duw ik op de rem en nog voordat ik stilsta heb ik een hele flashback beleeft. Snelle jongens, die neuronen in m’n bovenkamer. De rotzakjes sleuren me maar al te graag mee naar een kortstondige interventie die ik liever vergeten was. Kleine Lor, die met haar eerste autootje van de zaak zonder pardon de zijmuur van het huis van schoonouders ramt en daarna in dikke tranen uitleg moet geven bij ’t bureautje van de baas. 

Gelukkig ben ik nu een ietsjes ouder, véél wijzer en minder gehaast op ’t gaspedaal. Met meditatieve sereniteit probeer ik nogmaals met de “R” het rijtuig in de juiste richting te manoeuvreren. Nope. Weer achteruit? Grmmbbl. Ik kijk naar de lettertjes op de pook, terwijl ik die normaal gesproken snelle neuronen probeer aan te sporen tot een oplossing. En jawel hoor, de rotzakjes persen mijn lippen tot een platte streep en de aha springt aan in mijn hoofd. De “D”. Da’s Drive.

Waar die “R” nou precies voor staat (rotzakjes?) heb ik maar links laten liggen, terwijl ik eindelijk rechtdoor ging. Voor nu bekommer ik me vooral om waar mijn snelle neuronen en Engelstalige knobbel ons gaan brengen, als we de camper roadtrip Europa gaan vervolgen…

Post Author: Lori

1 reactie op “Column | Mijn Engelstalige gevoel voor richting

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.