mental breakdown

Dag Rainbows & Unicorns, hello fucking Mental Breakdown

Een kneiterharde mental breakdown is de nachtmerrie die ik momenteel volop beleef. Van een altijd vrolijke, energieke working mom naar een donkere en lege opgever. Nope.. Dat had ik effe niet zien aankomen. Met een enigszins falend gevoel druk ik op “posten”, maar het is de waarheid. Ik stortte compleet in.

Mental breakdown.. ineens was het klaar

Op een donkere dinsdagochtend 7.00 uur zie ik mezelf over straat dwalen. Met het laatste stukje kracht, trek ik de hond met me mee. Ik voel me leeg. Uit mijn lichaam. Ik loop richting, geen idee. Ik wil alleen lopen. Weg. Niet denken. Auto’s razen voorbij. Richting werk en verplichtingen. Gehaast. Ik voel afkeer. Het miezert, maar ik vind het fijn om iets aards te voelen. Een deur gaat open en dicht. Verder is het stil in deze straat. Alles is nog donker. Alles nog in rust. Rust. Waar is míjn fucking rust?

Niks kan me nu meer schelen

Twee slapende gezinsleden en een huilende dreumes heb ik zonder nadenken of twijfel achter gelaten. Gewoon de deur dichtgetrokken en weggelopen. Ik wil geen mama zijn. Geen vrouw. Niet het eten maken of iemand aankleden. Ik wil niet rijden door de drukke spits. Niet werken. Ik wil het allemaal niet meer doen. Een schreeuwende STOP klapt heel mijn “zijn” uit elkaar.

Donkere gedachtes

De kou trekt langs mijn dunne panty, door mijn lichaam. Ik bibber. Maar meer nog van mijn donkere gedachtes. Wat een rotmoeder, slechte werknemer, gefaald persoon om het zomaar op te geven. Wat moet ik nu? Ik voel me leger dan leeg. Normaal overal een antwoord op. Maar nu weet ik het gewoon niet meer.

Ik moet terug, zo verder gaat niet meer

Het laatste restje verstand, stuurt mijn lopende benen toch maar naar huis. Inmiddels zit het gezin beneden te ontbijten. Dreumes huilt. Nog steeds. En dat vreselijke geluid sneed mijn kop eraf. De aller-allerlaatste druppel. Een harde schreeuw vanuit het diepst van mijn ziel, veroorzaakt een genadeloos drama. Er volgt een luide ruzie, twee huilende kids en een radeloze man. Paniek. Ik zie een zielig hoopje huilend ellende, maar ik ben het niet.

Oh fuck. Ik ben het wel.

Ik kan niet meer.

Leeg.

Verloren rainbows and unicorns

Waar is mijn working mom mentaliteit? Mijn happy spirit en eindeloze energie? En waar zijn mijn fucking rainbows and unicorns? Time to get my shit together.

“Erken je ware gevoel aan jezelf. Wees daarin open naar anderen. Vraag hulp en neem hulp aan.”

Ah man.. not my cup of tea. Alle drie niet. Maar ik heb geen keuze. En ik hoor mijzelf zeggen tegen anderen: “JIJ bent de regisseur van je eigen leven.” En van “Ja, je bent verantwoordelijk. Maar je hoeft niet alles zelf te doen”. Makkelijk, advies geven aan anderen. Tja. Nu moet ik het zelf gaan doen. Op naar míjn fucking rainbows and unicorns.

De komende weken geen fantastische verhalen met een perfect pokerface op Mama’s Jungle. Maar de rauwe werkelijkheid van een mommy die het niet meer kon handelen. Schrijven helpt, deze gebeurtenis een paar dagen terug en inmiddels al wat inzichten rijker. Keep you updated. Much love!

mental breakdown

Bronnen: pinterest, Imgur, teeturtle.com