Mental Breakdown Achtbaan

De achtbaan die volgt na je mental breakdown, verstikkend of bevrijdend?

Ik zit in een tergend langzaam ophoogkruipende achtbaan. Met loopings langs inzichten en ademverstikkende duikvluchten. Maar ook met kalme momenten waarin je alleen de wind hoort fluisteren. De directe dagen na je mental breakdown zijn verwarrend, verstikkend. En ergens, bevrijdend. En tjee… Al jullie appjes, Facebookreacties, reacties op mijn blog en Instagram zijn… overweldigend. Ik sluit jullie in mijn hart. Dank je, dankjewel!

Los van controle, planning en perfectie

Weet je, ik plan altijd alles. Tot in de puntjes. De verplichtingen van mijn kids. Het gezond eten en vooruit koken. De boodschappen bestellen. Een weekeetschema. Een sporadisch dutje tussendoor. Mijn werk to-dolist. Alle afspraken. Dat geeft me controle. Zekerheid. Ik streef naar 150% perfectie. En dat ging allemaal best goed. Dacht ik.

De breakdown is een kneiterhard kantelpunt tussen de uiterste perfectie van je kwaliteiten en belanden in je valkuil. De noodrem van moeder natuur gaat van kracht. Je lichaam en geest kunnen slechts slaafs volgen.

..Ik vraag mijn man om zo snel mogelijk de kids bij me weg te halen en te gaan. Ik stuur een kort berichtje naar werk. “Ben ziek”. Smijt mijn telefoon weg. Mijn kleren uit. Ik maak mijn kruik zo heet mogelijk en kruip in bed. Mijn hart bonst en handen trillen. Met mijn hoofd in mijn kussen denk ik: “Uit mijn lichaam, uit mijn lichaam, uit.. uit.. uit!!” Ik val in slaap.

De eerste stap naar hulp

Oh boy, dat gevoel als je dan wakker wordt, is onbeschijfelijk verstikkend. De eerste vraag die door mijn hoofd spookt is: “En nu..?”

Radeloos bel ik mijn moeder.

..Mam, ik kan het niet meer aan. Ik ben ingestort. Ik kan niet meer voor de kids zorgen. Ik draai compleet door van het huilen van dreumesboy. Ik kan niet werken. Functioneren. Leeg. Ik kan niet. Help me.

Een simpele conclusie, een lastige weg te gaan

Mama komt langs en we praten en praten. Mijn verwarde flarden van gevoelens, breit zij tot een conclusie die voor mij niet meer zichtbaar was.

“Lori, je bent door al je reserves heen. Er kan niks meer bij. Elke druppel is teveel.”

Deze conclusie maakt me wel kalm. Ja. Ja, logisch. Daar kan ik wel wat mee. Maar nog geen seconde later ontspringt een hete vlam door heel mijn lijf. Hoe kan ik dit niet hebben zien aankomen? Wat doe ik verkeerd? Wat moet ik NU doen? En hoe gaat dit dan de rest van mijn leven, als ik het nu al niet aan kan?

Mijn moeder moet lachen. Dat is weer typisch Lori. Beetje dramatisch. Dat het nu niet gaat betekent niet dat het nooit niet gaat. Ik lach ook, het ijs is gebroken en ik ben klaar om de strijd met mezelf aan te gaan. Maar van binnen ben ik bang.

Mental Breakdown Achtbaan

Loslaten. Killing!!

Wat ik extreem moeilijk vind is toegeven (aan mezelf) dat ik iets niet aan kan. Pff, en dan laat mijn moeder mij verplicht hardop zeggen: “Ik. Kan. Het. Niet. Meer. Aan.” En nog een keer. Eerst zacht. Dan hard. Dan huilend. Auch!

Vervolgens moet ik mijn werk annuleren. Voor de rest van de week! What?! Snoeihard, voor een workaholic like me. Hoe dan.. Dat is niet nodig. Een dagje vrij is wel voldoende. Het is te druk. Ik heb dingen. Mijn tegenstribbelingen verliezen de strijd. Om nog even door te gaan annuleer ik de tandarts. Mijn wimpers. Een verjaardag. Auch twee!

Helse stappen en heldere inzichten

Om een rustige vibe en ruimte te creëeren neem ik nog meer stappen deze week. En damn, deze stappen hakken hard in op mijn ijzersterke zelfbeschermingsmuur. Maar diep van binnen weet ik dat ik moet, om hieruit te komen.

>>   Ik stap uit mijn comfortzone en “post” een Facebookbericht naar vrienden dat het niet meer gaat en ik ben ingestort. Bam! Dag altijdgezellig pokerface.

>>   Ik heb een fijn gesprek met mijn baas. De mogelijkheid om taken anders in te delen geeft me ruimte om hierover na te denken. Kut. Ik dacht. Hoopte. Wilde dat ik dit alles zo wel vrolijk en lekker ambitieus op 150% kon voortzetten.

>>   Ik verwijder social media van mijn startscherm en boycot mijn telefoon. Blijkbaar ben ik toch wél gevoelig voor het welbekende picture perfect bij anderen. Een telefoonverslaving? Zwak hoor dat je je zo laat beïnvloeden. En wat moet ik nu dan, zonder telefoon?

>>   Ik stel een verplichte avondklok in. Om 11 uur in bed. En slapen. Soit, om half 1 slapen en 6.15 uur opstaan, met gebroken nachten is inderdaad niet zo handig.

>>   En auch 3. Ik vraag hulp om op mijn kids te passen. Zoveel mogelijk. Weg bij mij. Dit doet me nog wel het meest pijn. Dat ik zo diep zit, dat ik niet eens meer voor mijn kids wil of kan zorgen. Het huilen versteend me. Ik vind het zo sneu dat zij nu gewoon geen functionerende moeder hebben. Echt. Fuck zooi.

Verder download ik wat meditaties. Ik ga een lange dag naar de sauna, alleen. Ik ga midden op de dag in een leeg huis in bad. Met een tijdschrift. Ik neem voorzichtig mijn eerste happen lucht, rust en ruimte. Ik lees alle liefdevolle, bezorgde en warme appjes. Krijg zelfs een kaartje! Reageren lukt nog niet. Met een enorme weerstand negeer ik alles omtrend werk. Pauze nu.

Jij helpt je vrienden, zij jou toch ook..

Met zo min mogelijk contact naar de buitenwereld, probeer ik wél elke dag met 1-2 mensen in gesprek te gaan over mijn situatie. Ideeën op doen. Inzichten. Vriendinnen herkennen en beamen het “alle ballen hooghouden fuckshit”. Ze geven lieve tips. Neem je tijd. Ik wil ook wel oppassen. Misschien kun je met iemand gaan praten. Ga eens naar de huisarts. Doe wat voor jezelf. Of gewoon een simpel luisterend oor. Met mijn vader drink ik een koffietje. We brainstormen nuttig over het beter inrichten qua werkdingen.

Hoe gaat het? Ja, gestaag, maar..

De wervelstorm is gaan liggen. Het gaat redelijk. Puzzelstukjes vallen langzaam in elkaar. Ik heb 1 grote levensles ervaren. Vrienden willen mij ook helpen 🙂 Helaas drukt een nachtelijke huilbui van dreumesboy weer keihard op de noodrem. Donkere gedachtes verstenen mijn hele “zijn”. Met een weergaloze tegenzin neem ik een tweede week vrij van werk. Nee, ik ben er nog niet. Het wordt erger..

Bronnen: Pixabay