bad geboorte verhaal

De geboorte: hopelijk nu natuurlijk, thuis en in bad

De vaste lezer weet hoe graag ik een bad geboorte wilde voor ons tweede kindje. We hebben ons met hypnobirthing en een uitgebreid visueel geboorteplan tot in de puntjes voorbereid. Inmiddels is ons zoontje gezond en wel geboren en zit de kraamweek er weer bijna op. In een emotioneel moment heb ik deze bijzondere beleving onder woorden gebracht in een persoonlijk verhaal. Nooit had ik kunnen wensen dat een bevalling zo vredig en kalm kon zijn. Ik ben super dankbaar en wil dit mooie verhaal graag met jullie delen.

Het “mag” officieel thuis

Mijn baby groeit goed en bij 37 weken zwangerschap ben ik dan eindelijk echt gerust. Nu mag de bevalling officieel thuis! Het bevalbad staat klaar in de hoek van de woonkamer voor mijn altaartje. Hierop brand een kaarsje en hangen kaartjes met positieve geboorte teksten. De baby is wat mij betreft al welkom, maar ik gun hem zijn tijd en wacht geduldig.

Valse start

Mijn zwangerschap loopt nu 40 weken en 2 dagen en ik voel in de nacht wat lichte krampen. “Schat, blijf je vandaag thuis?”, vraag ik ’s ochtends enthousiast aan mijn man. “Ik denk dat het nu langzaam begint en aangezien je lange reistijd en de snelle eerste bevalling?” Een lichtgespannen “Oké” volgt. Helaas. De rest van de dag gaat rustig voorbij en we zijn stiekem een beetje teleurgesteld. Maar omdat we dat ook zonde vinden, spreken we de volgende dag af: we gaan gewoon uit van die 42 weken. Geen stress en de focus terug op genieten.

Pizza met ananas

Mijn broertje nodigt ons uit voor eigengemaakte pizza’s. Ik ben nu 40 weken en 4 dagen zwanger en terwijl ik klets met mijn – ook zwangere – schoonzus, voel ik af en toe een harde buik. “Doe mij nog maar eentje met ananas”, zeg ik. De harde buiken gaan samen met een bewegelijke baby, wat het eten niet gemakkelijk maakt. Na het eten gaan we bijtijds naar huis.

De harde buiken worden nu ook gevoelig

Thuis aangekomen brengen we om half 8 peuter naar bed en kruipen zelf lekker voor een zondagavondfilm op de bank. Tijdens de film blijven de harde buiken komen en gaan. Nu gaan ze ook gepaard met wat krampen. In gedachte wuif ik ze weg als voorweeën. “Jaja, net als donderdag”, denk ik sarcastisch. Tegen half 11 raak ik wat meer overtuigd. “Is je telefoon opgeladen?”, vraag ik ineens aan mijn man. Hij kijkt mij met een vragende blik aan. “Ehm ja, even voor de zekerheid, je weet maar nooit!”, zeg ik nog steeds niet geheel overtuigd. We besluiten op tijd naar bed te gaan. Maar niet voordat we het bevalbad goed hebben gezet in de kamer en de speciale hygiëne hoes eromheen hebben gedaan. We verwijderen zelfs nog een verdwaald zilvervisje uit het bad. Ik loop naar boven en enthousiaste vlinders fladderen door mijn buik. Ik heb er zin in!

Diepe ontspanning

Na een uurtje weeën wegademen in bed ben ik dan echt overtuigd. “Schat, nu zet het wel door, hoor.” En hij: “dacht ik al”. Als een goed voorbereid team, stapt hij uit bed om het bad te vullen en alles klaar te zetten. Ik zet ondertussen de hypnobirthing sessies en affirmaties aan op mijn telefoon. Ik concentreer me op mijn ademhaling en breng mijzelf steeds dieper in ontspanning. De kraan die vanuit de douche naast onze slaapkamer het bad beneden vult (via een lange slang), maakt herrie en leidt me af. Mijn man loopt vrij veel in en uit de slaapkamer. Dat leidt me ook af, maar ik probeer het om te zetten in een nog diepere concentratie. Rond 2 uur staat alles paraat, is het bad vol en vraag ik of mijn man nu bij me wilt blijven. De weeën zijn best al intens. Volgens mijn man heb ik elke 9 minuten een flinke en daartussen een medium wee. Tijdens elke wee kriebelt hij met een veer over mijn armen en onderrug. Ik adem diep in en uit door mijn neus en tel in gedachte snel naar 20 en terug. Daarbij maak ik mijn buik zo bol mogelijk, terwijl ik een openklappende roos met allemaal mooie gekleurde blaadjes visualiseer. Ook visualiseer ik de spieren in mijn baarmoeder en hoe zij mij openen. Ik focus me op de vertrouwde stem van de regenboogoefening (een hypnobirthing script) en leidt zo mijn gedachten weg van de steeds intensiever wordende golvingen.

Mag ik al in bad?

Rond half 3 bespreken we wanneer ik nou ook alweer in bad mag. Ik ben bang dat ik te vlug ga en dat mijn weeën dan zullen afzwakken. Maar ze zijn zo intens en de eerstvolgende wee hakt de knoop door. Ik wil nu echt wel in bad. “Wil je mijn moeder alvast bellen of ze ook komt?”, vraag ik mijn man. Zij vangt indien nodig peuter op en zal foto’s en filmpjes maken.
Blijkbaar lig ik toch nog een tijdje in bed, want om 3 uur zit mijn moeder al beneden. Ik vang de laatste wee op in bed en loop in mijn badjas in diepe concentratie naar beneden. Ik zeg niks tegen mijn moeder, ik weet dat ze dat begrijpt. Om 3.20 uur stap ik in bad en ik krijg direct een wee. Deze is al zoveel beter op te vangen dan daarnet!

bad geboorte verhaal

Geen besef van tijd

In bad lig ik voornamelijk met mijn ogen dicht. De weeën adem ik goed weg en tussendoor kan ik me ook goed ontspannen. Ik dobber wat rond en kijk naar mijn altaartje. “Mijn spieren werken perfect in harmonie voor het vrijgeven van mijn baby”, lees ik glimlachend. Het achtergrond plaatje van een boom stelt mij gerust en brengt me in nog diepere concentratie. De hypnobirthing stem praat nog steeds zacht en vertrouwd op de achtergrond. Ik geniet van de kaarsjes, geurtjes en sfeervolle kerstlichtjes die mijn man toevallig gisteren heeft opgehangen in de tuin. Wat mooi en vredig allemaal.
Al gauw worden de weeën in bad ook meer en meer intens en volgen elkaar vlugger op. Ik houd bewust geen tijden bij en volg mijn lichaam. Mijn man zit aan de rand van het bad op een fitnessbal met de veer paraat. Ik geloof dat hij hier ergens de verloskundige belt, want tijdens een wee is hij weg met zijn veer. Ik roep gauw: “mama veer!” En met een heel ander kriebelpatroontje, kom ik ook deze wee goed door. Mijn man mag vanaf dit moment niet meer weg lopen. Tijdens deze pittige weeën in bad, dreun ik in gedachte de cijfers 1 t/m 8 op. Niet precies de golfademhaling zoals geleerd, maar het werkt voor nu. In mijn diepe ontspanning lach ik nog een keer hardop omdat ik mijn man hoor zeggen tegen mijn moeder: “Alvast sorry voor mijn taalgebruik en ik zal het je nooit meer vragen, maar wil je mijn bal aanschuiven”. Die fitnessbal rolde weg, haha.

bad geboorte verhaal

Een soort inheems ritueel

Pff.. ik heb een soort paniekmomentje, want het lukt me niet meer zo goed om die laatste ontsluitingsweeën door te komen. Op het moment dat de wee oploopt, adem ik diep in via mijn neus en met een “haaaooeemmmmmmmmm” geluid adem ik uit. Ondertussen rol ik met mijn hoofd vrij hard tegen mijn handen op de badrand. En mijn man glijdt ondertussen superfijn met de veer over mijn huid boven het water. Ik concentreer me op zijn woorden. “Je doet het heel goed, het gaat heel goed, ademen, door je neus ademen.” Kort denk ik nog dat dit er wel heel raar uit moet zien, maar feitelijk interesseert het me nu niks.

Hands off en specifieke wensen

De verloskundige komt rond half 5 binnen en knielt bij ons neer. Ze vraagt zacht hoe het gaat. Zoals afgesproken doet mijn man het woord en ik blijf in diepe concentratie. Dit lukt me beter dan gedacht. De verloskundige blijft verder op de achtergrond. Ze weet van onze uitgebreide en specifieke wensen. We willen het zelf doen, mijn lichaam volgen, niet toucheren en geen actieve begeleiding. Ook vragen we om tijd voor het uitkloppen van de navelstreng en de geboorte van de placenta. De kraamzorg wordt ook nog niet gebeld.

Mijn lichaam leidt mij

Wanneer ik de ontsluitingsweeën bijna niet meer aankan, voel ik verandering. Mijn lichaam draait automatisch in hurk en ik wil persen. De soort wee is ook anders qua gevoel. Ook heb ik het idee dit wat beter te handelen dan die laatste ontsluitingsweeën. Ik voel dat we naar de eindstreep gaan en ik krijg nieuwe energie.

Paniek en te veel persen

De persfase begint goed, maar na 1-2 persweeën raak ik toch teveel in mijn hoofd. Ik denk dat ik al heel lang bezig ben met persen en dat de baby echt al te lang zit. Tussen mijn benen voel ik ook nog geen hoofdje en ik denk ojee.. Als een malle begin ik mee te persen op een perswee, terwijl ik zo goed weet dat ik juist alleen maar hoef mee te ademen. En dat ik juist geen kracht moet zetten! Mijn lichaam drijft de baby dan vanzelf uit. Na 2-3 persweeën lukt het mijn man om me weer op het kalme pad te brengen. Ik vraag of hij blijft praten en luister gefocust: “Adem je kindje naar beneden, niet persen, je lichaam doet het zelf, ademen, door je neus kort in en uitblazen in een ‘J’, adem de ‘J’, volg je lichaam”.

Het hoofdje daalt en stijgt

Het lukt en ik doe enkel mee ademen via mijn neus op de persweeën. Ik voel de baby zakken. Ik ben verwonderd. Dit doet mijn lichaam gewoon echt zelf! Mijn baby zakt en ik voel het hoofdje. Wauw. Ik ga door met ademen. Inmiddels hang ik horizontaal in het water in de armen van mijn man. Het hoofdje voel ik zakken en weer wat terug gaan. Ik ben even bang dat het niet past en besluit snel iets positiefs te visualiseren. Ik denk aan de kleine speelpoppetjes van mijn dochter. Die zijn klein. Zo klein is het! Dat past er wel doorheen. “Het is een klein popje, het is een klein popje”, gaat de mantra in mijn hoofd. Op dat moment  draai ik in het water met mijn benen nu languit en met mijn rug tegen mijn man. Ik adem flink, met toch wel mijn laatste krachten en het hoofdje is eruit! Ik aai zijn bolletje. Ik pers nu wel wat mee en zijn lichaampje floept eruit. Ik pak mijn glibberige kindje aan en haal hem naar mij toe. De verloskundige zegt iets over het vlies. Wauw.. hij zit nog in het vlies! Ik maak het vlies bij zijn gezichtje los. Daar drijft hij in mijn armen. Zijn oogjes helder. We kijken elkaar aan. Wauw… ik haal hem langzaam boven water en ik leg hem op mijn buik en zachtjes pruttelend en heel kalm komt hij bij en neemt zijn eerste ademteugjes. Welkom kleine man! Ik ben zo blij dat je er eindelijk bent. Op de klok staat 6.20 uur. We blijven nog in bad om even tot rust te komen en te hechten als gezin. Het zogenoemde gouden uur. En we wachten nu op de placenta.

bad geboorte verhaal

Afnavelen en innerlijk dilemma

We zitten nog in bad en er zijn naweeën, maar het lukt me niet de placenta uit te drijven. We gunnen het de tijd, zoals afgesproken. Ik probeer tepelstimulatie om de placenta een zetje te geven. Nog niks. Ik geef de kleine jongen op een gegeven moment aan mijn man, zodat ik me op de placenta kan concentreren. Dat lukt niet. Ik heb ook eigenlijk helemaal geen zin meer. Na een uur is de twijfel bij mij. Ik wil graag wachten met afnavelen tot de placenta er is, maar ik voel me niet meer comfortabel in bad. We overleggen met de verloskundige. Net wanneer de verloskundige de navelveter strikt om af te navelen, voel ik een enorme kramp. Dat is ‘m! Ik geef letterlijk alles en daar is de placenta. Toch nog in bad en met de navelstreng eraan. Mijn moeder maakt gauw een paar mooie foto’s. En mijn man knipt de uitgeklopte witte navelstreng door.

badgeboorte4